Bir kararname yalnızca işleri elimizden almadı; hayatlarımızı, alışkanlıklarımızı ve geleceğe dair kurduğumuz düzeni de dağıttı. Ama bütün bunlara rağmen, dikenleriyle yaşamayı öğrenenler vardı. Bu şiir, on yıldır umudu ve direnci büyüten tüm KHK'lilere adanmıştır.
On yıl önce, tek bir imzayla binlerce insanın yaşamı altüst edildi. Kimi işini, kimi ekmeğini, kimi geleceğini kaybetti. Açlıkla, yoksullukla, dışlanmayla ve yalnızlıkla sınandılar. Kimileri bu ağır yükü taşıyamadı; yaşamına son verdi. Kimileri yeni bir hayat umuduyla çıktığı sınır yollarında hayattan koptu. Geride kalanlar ise bütün acılarına rağmen teslim olmadı.
Bu on yıl boyunca balkonumdaki kaktüsler de benimle birlikte yaşlandı. Her yıl dikenlerinin arasından açan çiçekleriyle bana aynı cümleyi fısıldadılar: "Diren."
Elinizdeki şiir, sadece kaktüslerin değil; bütün baskılara rağmen köklerinden kopmayan, onurlarını ve umutlarını koruyarak yaşamı yeniden kurmaya çalışan KHK'lilerin ortak hikâyesine küçük bir selamdır.
Bu şiir, 10 yıldır her şeye rağmen direnen tüm KHK'lilere...
Kaktüslerim
Kaktüslerim benim,
direnç abidelerim...
Yılda bazen bir kez,
bazen birkaç kez açan çiçekleriyle
doğaya gülümserler.
Sessizdirler ama
her seferinde aynı sözü fısıldarlar:
"Diren."
En son görev yaptığım kurumun penceresindeydiler.
Tam on yıl önce...
Sonra bir kararname geldi.
İşimizi aldılar,
ekmeğimizi aldılar,
hayatlarımızı dağıttılar.
Kimimiz açlıkla sınandı.
Kimimiz yalnızlıkla.
Kimimiz yaşamına kıydı.
Kimimiz umut ararken sınır yollarında can verdi.
Burada kalanlar ise
acıyı omuzlayıp
direnerek yaşama tutundu.
O günlerden bugüne,
kaktüslerim hep aynı yerde duruyor.
On yıl boyunca
KHK ile hayatlarımızı karartanlara inat,
direnişin rengine dönüştüler.
Her çiçek açışlarında bana şöyle dediler:
"Ben direniyorsam, sen de direneceksin.
Aşkla diren.
Sevgiyle diren.
Umutla diren.
Dikenlerimi yol belle.
O yollar bedellerle örülüdür, acılarla doludur.
Ama yine de...
Diren."
Ve biliyorum...
Bir gün,
o dikenlerin arasından
yeniden hayat geçecek.
Güven Boğa