Bu hayati soruları Dünya Değişim Akademisi'ndeki Değişim Uzmanlarına yönelttik. Aldığımız dikkat çekici cevaplar, değersizlik hissinin kaynağını ve ondan özgürleşmenin yolunu anlamamıza ışık tutuyor. İnsan, hayatındaki olumlu olan her şeye ve kendisine katkı sunan herkese karşı müteşekkir olmalıdır. Bununla birlikte, gelişim yolunda elde ettiği başarıları, kazandığı deneyimleri, sahip olduğu potansiyeli, gerçekleştirdiği olumlu davranışları ve güzel özelliklerini de takdir edebilmelidir. Çünkü insanın önce kendi değerini görmesi, kendisiyle kurduğu ilişkinin temelini oluşturur. Özellikle kendisine değer veren ve kendisinin de değer verdiği insanlara karşı hissedilen minnet duygusu, ruhu besleyen güçlü bir kaynaktır. Tıpkı suyun ateşi söndürmesi gibi, içten hissedilen minnettarlık da değersizlik hissini yavaş yavaş buharlaştırır. İnsan, şükredebileceği şeyleri bir an durup düşündüğünde, aslında ne kadar büyük bir zenginliğe sahip olduğunu fark edecektir. Kendini olduğu gibi kabul etmek, kendine değer vermenin en sağlam temelidir. Gelişim yolunda ilerleyen insan, hata ve kusurlarına rağmen değerli bir varlık olduğunun bilincindedir. Çünkü yeryüzünde kusursuz bir insan yoktur. Kusurlar, insan olmanın doğal bir parçasıdır; önemli olan onları inkâr etmek değil, fark edip gelişim yolunda değerlendirebilmektir. Aklı başında olan herkes, kendisinde değiştirmek istediği yönler olduğunu bilir. Bu istek bir eksikliğin değil, gelişme arzusunun göstergesidir. Zira değişime açık olmak, insanın canlılığını ve öğrenmeye devam ettiğini gösterir. İşin sırrı ise oldukça nettir: İnsan, sahip olduğu her şeyi minnettarlıkla kabul etmeli; kendisine ait olmayan kimlikleri, beklentileri ve yükleri bırakabilmelidir. Çünkü olmadığı biri olmaya çalışmak, insanı kendi özünden uzaklaştırır ve değersizlik hissini derinleştirir. Gerçek şu ki, insan olmadığı biri olmak için ne kadar çok çabalarsa, kendisini o kadar değersiz hisseder. Buna karşılık, kendi özünü kabul edip olduğu kişi olarak yaşamayı öğrendiğinde, hem daha mutlu olur hem de gerçek değerini keşfeder. Değersizlik hissinin buharlaşması da tam bu noktada başlar: Kendini olduğun gibi kabul ettiğinde ve sahip olduklarına minnet duyduğunda.