Hayat bazen insanı yalnızca yormaz; eksiltir, yabancılaştırır ve kendi özünden uzaklaştırır. Oysa gerçek direniş, yıkıntılar arasında yeniden ayağa kalkabilmekte değil; insanın kendine yeniden kavuşabilmesindedir. Bu şiir, umudun tükenmediğini değil, her defasında yeniden üretilebileceğini anlatıyor. İnsan, çoğu zaman başkalarının kurduğu düzenin içinde değil, kendi içine örülen görünmez duvarların arasında yorulur. Umutsuzluk bulaşıcıdır; köhnemiş gelenekler, korkular ve dayatmalar ise insanın ruhunu sessizce aşındırır. Ama yaşam, her zaman başka bir ihtimali saklar. Bazen tek bir adım, tek bir karar, insanın kendine doğru çıktığı en uzun yolculuğun başlangıcı olur. "Yeniden" tam da bu yolculuğun şiiridir. Vazgeçmeyen, kendini çürütmeyen ve her şeye rağmen yeniden başlamayı seçen insanın iç sesi... Yeniden Yeniden... Yeniden... Yeniden başlayabilmek. Seni eksiltmeye ant içenlerin umutsuzluğunu sırtından indirip, kendi küllerinden değil, kendi iradenden doğabilmek. Her düşüşü ayağa kalkmanın dili yapmak; her yıkılışı, direnmenin yeni alfabesi. Çürüme... Sakın çürütme kendini. Eskimiş korkuların, köhnemiş geleneklerin, pas tutmuş kabullerin üzerinden bas ve geç. Çünkü yaşam, arkasında bıraktıklarına değil, cesaretle aştıklarına açılır. O zaman görürsün; Gelincikler hiç olmadığı kadar kızıl, Gökyüzü hiç olmadığı kadar mavi, Deniz hiç olmadığı kadar derin. Ve en sonunda, uzun zamandır aradığın o insanın hep içinde beklediğini fark edersin. Çünkü yeniden başlamak, dünyayı değiştirmekten önce, insanın kendine yeniden kavuşmasıdır. Güven Boğa