15 Kasım, saat 17.12. Telefonum çaldı. Arayan yabancı bir numaraydı. Bir sivil toplum kuruluşunun yürütmesinde görevli olduğum için arayanın bizim üyemiz olduğunu düşünerek telefonu açtım.
— Merhaba.
Bir kadın sesi.
— Merhaba, dedim.
— Ben Ayşegül KANAT’ın öğrencisiyim. Telefonunuzu ondan aldım.
Bir an duraksadım. İçimde bir huzursuzluk belirdi.
— Ayşegül KANAT sizden bahsetti. Sizin onun öğrencisi olduğunuzu ve onun hakkında çok güzel bir yazı kaleme aldığınızı anlattı. Ayşegül KANAT şu an tedavi görüyor.
Artık çok fazla kimsenin onu sormadığını anlattı. Bu zor günlerinde daha önce arkadaşlık, dostluk, yoldaşlık bağı kurduğu kişileri tekrar görmek istediğini söyledi.
— Sizi de mutlaka görmek istiyor, dedi.
Bu duruma çok üzüldüm. Hayatın bu vefasızlığına, kalabalıklar içinde insanı yalnızlığa mahkûm etmesine…
En kısa zamanda ziyarete geleceğimi söyledim ve telefonu kapattım. “Zaman ne kadar hızlı geçiyor!” diye düşündüm. Zamanı yenemiyoruz. Zaman her zaman kazanıyor.
Aradan iki gün geçti. Bir an önce Ayşegül KANAT’ı görmek ve ona olan vefa borcumu ödemek istiyordum. Sabahtan aradım. Sesi yorgundu. Öğleden sonra onu görmek istediğimi söyledim.
— Tamam, dedi.
Sesinde bir mutluluk ifadesi belirdi.
Üçüncü kata doğru merdivenleri çıkarken üst katlardan birkaç kişinin konuşma seslerini duymaya başladım. Ben çıktıkça sesler daha çok yoğunlaşmaya başladı. Kapının önüne geldiğimde sesler Ayşegül KANAT’ın evinden geliyordu. Zile bastım. Kapıyı daha önce görmediğim bir kadın açtı.
Mutfakta da bir kadın vardı. Profilden Ayşegül KANAT’ın kardeşine benziyordu. İçimde bir endişe belirdi. Salon boştu ama ders yaptığımız masa hâlâ oradaydı. Beni salona aldılar.
“Acaba,” dedim içimden, “artık yürüyemiyor mu, ayağa kalkamıyor mu, göremiyor mu?”
Salonda otururken ders yaptığımız zamanlardaki anılar aklıma geldi. İçimi bir hüzün kapladı.
Sonra kapıda o belirdi. O aktivist kadın hâlâ dimdik ayaktaydı. Bakışlarında kadın özgürlüğü için verdiği mücadelenin gururu vardı.
— Hoş geldin, Savaş Hocam, dedi.
Onun karşısında bir öğrencinin öğretmenine karşı duyduğu saygı ve sevgiyi duyuyordum. Koltuğuna oturdu. Ben karşısına oturdum.
Onunla konuşurken zamanın nasıl geçtiğini anlayamazsınız. Zihni hâlâ çok berraktı. Öğrencilerine vereceği çok fazla şey olduğunu hissettim.
Arada ölümden bahsetti. Biraz korktuğunu hissettim. Tabii, kim korkmaz ki iki metrekarelik karanlık bir yerde yatmaktan? Karanlık bir yerden gelip tekrar karanlık bir yere dönüyoruz. İki karanlık zamanın arasındaki aydınlık zaman…
Bana birçok arkadaşının ve dostunun artık onu aramadığını söyledi. Üzgündü. Bir “Nasılsın?” demeyi bile unuttuk.
Onun artık yorulduğunu hissedince sohbeti bitirmek zorunda kaldık. Evdeki kadınlardan biri onu odasına götürdü, geri geldi.
— Biraz dinlenmesi lazım, dedi.
Sonra beni evden uğurladı. Kapıdan çıktım. Bir kez daha hüzünlendim. Sanki evin kapısı bir hayat hikâyesinin kapağı gibi kapanmıştı…
Onu unutmayın…